Corien Oranje over een nieuwe kinderbijbel en haar veranderde kijk op God

Geen christelijke kinderboekenschrijver

Corien christen en ben schrijver van kinderboeken, maar ze noemt zichzelf geen christelijke kinderboekenschrijver: "Dat geeft een ander beeld, alsof je een bepaalde boodschap wilt meegeven. Ik vind dat een boek op zichzelf moet staan. Het moet een natuurlijk verhaal hebben. Dat ik christen ben, komt in veel van mijn boeken terug, maar in andere helemaal niet. Het gaat mij om het verhaal.”

Voor haar staat het plezier van lezen voorop: “Voor mij is lezen een avontuur. Je zit in de klas, op de bank of in bed maar zodra je een boek openslaat, stap je een andere wereld binnen. Zoals Lucy in Narnia, die via de kledingkast in dat winterse landschap terechtkomt. Elk goed boek is zo’n deur naar een avontuur dat je gewoon vanuit je stoel kunt beleven.”

Jij hoort erbij

Over de kinderbijbel die ze vertaalde was Corien gelijk enthousiast. “Wat ik heel mooi vond, was de insteek van de schrijfster, Mariko Clark. Ze is moeder en kreeg van haar dochter de vraag na het voorlezen uit een kinderbijbel: ‘Houdt God meer van jongens dan van meisjes?’ Toen keek ze terug in die kinderbijbel en ontdekte dat er haast geen meisjes of vrouwen in stonden.”

“Dus schreef ze een kinderbijbel die ze graag zelf aan haar kinderen zou voorlezen", vertelt Corien. En die vertaling raakte haar gelijk. "Wat ik heel mooi vond: ze benadrukt dat God vanaf het begin namen geeft. Hij noemde het licht ‘dag’, de duisternis ‘nacht’. Hij noemde de man ‘man’ en de vrouw ‘Eva’. Maar Hij noemde mensen ook ‘geliefd’, ‘geweldig’, ‘goed’. Wij hebben dat vertaald als: ‘Jij hoort erbij.’ Iedereen krijgt van God die namen.”

Een andere manier van kijken

Ook de manier waarop deze kinderbijbel met vragen omgaat, spreekt haar aan. Ze zegt: “Bij het scheppingsverhaal wordt niet gezegd: ‘Dit moet je letterlijk geloven.’ Er wordt gezegd: er zijn over de hele wereld verschillende meningen. En God houdt van vragen. Sommige dingen kunnen we onderzoeken, andere blijven mysterie. Maar ooit zullen we lachen en zeggen: ‘Wat is God toch geweldig.’ Het is een heel mooie benadering.”

Die open houding herkent ze in haar eigen geloofsontwikkeling. “Toen ik theologie ging studeren, ga je op een hele andere manier met de Bijbel om dan wanneer je op zondag een gedeelte hoort in de kerk. Ik ben de Bijbel meer gaan zien als een boek dat je in zijn tijd moet lezen. Met literaire gevoeligheid. Als ik bijvoorbeeld Jona lees, denk ik: dit lijkt op een sprookje. Moet dit letterlijk gebeurd zijn om christen te kunnen zijn? Of mag ik het lezen als een voorbeeldverhaal — net zoals Jezus zijn gelijkenissen vertelde?”

Een God van relatie

En hoe heeft ze God leren kennen? “Als iemand die een relatie met mensen wil die er zóveel voor over heeft dat Hij het heelal schiep, de aarde, de mensen. Die zelfs mens werd om ons bij Hem te brengen. Door die kinderbijbel ben ik God nog meer gaan zien als de vader uit het verhaal van de verloren zoon: iemand die op de uitkijk staat, blijft zeggen: ‘Ik hou van je, je hoort bij mij, jij bent mijn vreugde.’"

“Zolang het nog niet goed afloopt, is het verhaal nog niet ten einde”

Aan het einde van de kinderbijbel staat Openbaring. Dat zie je niet vaak in kinderbijbels. Corien vertelt: “Johannes heeft vreemde, beangstigende dromen over monsters , die zie je ook in de tekeningen. Maar dan staat er: ‘Zoals bij elk verhaal over God: zolang het nog niet goed afloopt, is het verhaal nog niet ten einde.’”

En dat einde is hoopvol. “Zoals Jezus zou doen: met een bruiloftsfeest. Grote tafels, iedereen welkom, eten en drinken voor iedereen. Het eindigt op de mooist denkbare manier. Ik vind dat een prachtige manier om een kinderbijbel af te sluiten.”

Wil je meer horen uit dit onderwerp? Luister dan het hele gesprek terug in de Branstof Podcast. Dat kan via  De Groot Nieuws Radio app, Spotify, of Apple Podcasts!