Maarten Blom over geloof, gezin en verschillen: “Je moet elkaar blijven ontmoeten”

Leven in de verbouwing

Maarten zit midden in een drukke periode, waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren.
“Gisteravond stond ik om elf uur nog zand te scheppen in onze tuin, dus dit is inderdaad even schakelen. We zijn begin januari verhuisd van Bodegraven naar Waddinxveen en het is echt nog settelen. We hebben acht slaapkamers getimmerd, een uitbouw gemaakt, twee dakkapellen geplaatst en zijn nu met de tuin bezig. In drie maanden krijg je dat niet helemaal af.”

Toch klinkt er ook plezier door in alles wat er gebeurt. “Nou ja, we zijn een heel eind. Maar het is nog niet af en dat hoeft ook niet meteen. Het is een proces en we zijn gewoon stap voor stap bezig om er een plek van te maken waar we als gezin kunnen leven.”

Een kerk vol kleuren

Als pastor werkt Maarten in een bijzondere gemeente in Gouda: “Het is een internationale kerk met zo’n twintig nationaliteiten. We vallen onder de Protestantse Kerk in Gouda, maar het is een heel ander type gemeente dan gemiddeld. Die enorme diversiteit, mensen van over de hele wereld, verschillende denominaties, achtergronden en kleuren, maakt het heel kleurrijk. Wij geloven dat God een God van kleuren is en dat Hij dat prachtig vindt.”

Die verschillen maken het soms ook ingewikkeld. “Het kan ook ingewikkeld zijn, maar dat is in elke kerk wel zo. Wat mooi is, is dat dingen die vaak tegenover elkaar staan, bij ons naast elkaar bestaan. Kinderdoop en volwassendoop bijvoorbeeld. Dat is niet vanzelfsprekend, maar bij ons werkt het.”

Blijven praten en elkaar begrijpen

Volgens Maarten zit de kracht in contact houden met elkaar.
“Als mensen elkaar niet meer begrijpen, gaat het schuren. Daarom is contact zo belangrijk. In bijna elke dienst praten we met elkaar, dat houdt het open en zorgt ervoor dat mensen elkaar blijven zien.”

Dat vraagt ook iets van iedereen in de kerk.
“Mensen snappen ook dat ze soms iets los moeten laten. In de aanbidding zingen we intercultureel: Swahili, Lingala, Frans, Engels, Nederlands, Spaans, Portugees, alles door elkaar. Je eigen taal zingen is heel krachtig, maar het vraagt ook dat je openstaat voor de ander.”

Leren van andere culturen

Zijn tijd in Albanië heeft hem daarin gevormd.
“Albanië was monocultureel, maar het heeft me wel sensitief gemaakt. Die gevoeligheid helpt enorm in een internationale context, omdat je beter leert kijken en luisteren naar verschillen.”

Wat hem daar het meest raakte, draagt hij nog steeds met zich mee.
“Dankbaarheid voor kleine dingen. Er is veel armoede, maar ook diepe vreugde. En het geloofsverlangen van christenen daar vind ik indrukwekkend. Ze laten zich niet afbrengen en blijven kiezen voor Jezus, zelfs als dat iets kost binnen hun familie.”

Loslaten in het gezin

Ook thuis speelt het thema van verschillen en loslaten.
“Je legt een basis, maar daarna gaan ze loslaten. Dan blijf je in gesprek, maar dat is niet altijd makkelijk. Hun waarheid voelt voor hen logisch, maar komt niet altijd bij mij binnen. En toch blijf je zoeken naar elkaar.”

Hij gebruikt daar een treffend beeld bij.
“Als tiener trekken ze die boekenkast leeg en vullen hem opnieuw. Ze nemen mee wat bij hen past. Dat proces hoort erbij, maar het vraagt wel dat je als ouder blijft luisteren en betrokken blijft.”

Het grotere verhaal

Door alles heen probeert Maarten focus te houden op wat echt telt.
“Sommige reacties lees ik niet en andere wel, maar uiteindelijk hebben we een groter verhaal te vertellen. Het verhaal van Jezus, Zijn opstanding en de kracht van geloof.”

Dat helpt om keuzes te maken en dingen te relativeren.
“Die details zijn dan minder belangrijk. Het gaat erom dat we blijven wijzen op dat grotere verhaal en dat we mensen daarin meenemen.”