Mandy en Sanne geloven allebei, maar op een totaal andere manier

Twee verschillende werelden

Mandy hoeft niet lang na tde denken over de vraag waar ze staat in het christelijk landschap: “Rechts behoudend denk ik. Daar pas ik wel. Twee keer op zondag naar de kerk. We dragen ook een hoedje in de kerk. Het is echt een traditionele kerkgang: een dominee die preekt, we zingen met een orgel. Dat is wel de hoek waarin ik zit.”

Voor Sanne ligt dat anders. Zij vindt het juist lastig om zichzelf een plek te geven: “Ik heb eigenlijk geen idee. Ik ga op dit moment niet structureel naar een kerk — ik ga af en toe, maar ik ben nergens lid. Dat zou natuurlijk een makkelijk hokje zijn, maar dat heb ik dus niet.” Daarmee schetst ze meteen een andere manier van geloven, waarin zoeken en bewegen een grotere rol spelen.

Dezelfde basis, andere invulling

Toch is er ook iets wat hen direct verbindt. Voor allebei blijft Jezus het fundament van hun geloof. Sanne verwoordt dat heel eerlijk, terwijl ze ook haar worsteling benoemt: “In mijn geloofsovertuigingen ben ik wel orthodox. Maar in de invulling ervan misschien vrijzinnig. Al vind ik dat zelf een beetje een ‘vies woord’, omdat ik vroeger heb geleerd dat vrijzinnigen ‘niet de echte christenen’ waren.”

Ze komt uiteindelijk wel tot een duidelijke conclusie, ondanks die spanning. “Toch komt het daar uiteindelijk wel op neer: meer de progressieve, liberale kant. Jezus is nog steeds voor mijn zonden gestorven. Dat blijft de basis.” 

Leven vanuit vertrouwen

Voor Mandy is geloof niet alleen iets wat ze denkt, maar vooral iets wat ze leeft. Het bepaalt haar keuzes, haar ritme en hoe ze naar de wereld kijkt. Ze zegt daarover: “Voor mij is het een vast vertrouwen, net als wat Sanne zei, dat Jezus is gestorven voor mijn zonden. Vanuit dat fundament wil ik leven zoals God het in Zijn Woord heeft gezegd. Wat Jezus voor mij heeft gedaan, staat bovenaan.”

Dat geloof kreeg ze mee bij haar opvoeding. Door Bijbellezen en te bidden, maar ook door wat ze meemaakte:  “Ik heb een gehandicapt broertje. De artsen zeiden dat hij niet ouder dan twee zou worden. Hij is nu 26. Elke dag die hij krijgt, zien we als een wonder van God. Dat heeft mijn geloof ook gevormd: er ís iemand boven ons", vertelt Mandy. 

Ruimte om vragen te stellen

Bij Sanne begon haar geloof te veranderen toen ze vragen ging stellen:  "Dat ging geleidelijk, vooral in mijn tienerjaren. Er kwam meer evangelische invloed, ook thuis. Mijn zusje liet zich dopen, was helemaal enthousiast voor de Heer. Ik ging daar eerst in mee, maar begon ook vragen te stellen: Waarom doen we bepaalde dingen? Waarom vinden we dat iets niet mag? Waarom zou ik mijn handen moeten heffen tijdens het zingen? Ik durfde dat niet; ik ben introvert. Hardop bidden vond ik al een opgave."

Die vragen brachten haar uiteindelijk bij de studie theologie in Leuven: "Dat voelde echt als thuiskomen voor mijn brein. Aan de ETF kreeg ik een orthodox fundament, maar tegelijk ruimte om vragen te stellen. Het was een fantastische tijd: diep de Bijbel in, grondtalen leren, context begrijpen."

Niet alles hoeft vast te staan

Tijdens haar studie ontdekte Sanne dat geloof niet altijd draait om het hebben van alle antwoorden. Juist het openlaten van vragen kan onderdeel zijn van geloven. Tegelijk bleef voor haar de kern helder. “Maar ik kom uiteindelijk altijd terug bij dit: Jezus heeft het kwaad overwonnen. Hij vat de geboden samen als: God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf.”

Daarom kijkt ze anders naar onderwerpen waar christenen soms sterk over van mening verschillen. “De rest, de randzaken, zijn fluïde.  Niet dat je het maar willekeurig invult, maar je mag erover nadenken en je mag dingen soms ook parkeren. Theologie heeft mij geleerd dat niet alles opgelost hoeft te worden. Het mysterie van God mag blijven staan.” 

Vragen mogen er zijn

Mandy heeft het geloof waarmee ze is opgegroeid, altijd op dezelfde manier vastgehouden. Toch heeft  ook zij vragen gehad: "In mijn puberteit stelde ik wel vragen, maar dat ging geleidelijk. Later kwam het besef dat ik mezelf echt een kind van God mag noemen."

Die vragen mogen er volgens haar ook gewoon zijn: " Soms snap ik dingen niet en accepteer ik ze gewoon. Als het geen invloed heeft op hoe ik mijn leven leid, dan is dat oké. God is zoveel groter dan wij ooit kunnen bevatten."

Meer horen over de verschillende manieren waarop Sanne en Mandy hun geloof beleven? Luister dan het hele gesprek hieronder terug!