Arie Zwitser leidde een sportief en gezond leven, tot hij plotseling werd getroffen door een dubbel herseninfarct. Er volgde een diep dal en veel moest hij opnieuw leren. Toch kiest hij ervoor om te leven vanuit dankbaarheid. “God zei: Ik ben nog niet klaar met jou.”

Arie en zijn vrouw Wilma blikken op een diep dal terug. Wat twee jaar geleden als een gewone maandag begon, eindigde met twee herseninfarcten. Waar de eerste met een sisser af leek te lopen, sloeg de tweede flink toe. Het was een strijd op leven en dood, zo vertellen ze in de uitzending van Brandstof. Hij schreef het boek: Ik mag leven.

“We zijn ervan overtuigd dat de Here God een weg met ons gaat”, vertelt Arie. Samen willen ze een verhaal van hoop delen. “Hij heeft ons stilgezet. Ik ben volledig afgekeurd voor mijn werk, wat ik vol passie deed. Maar God zei: Ik zet je even stil, omdat ik nog iets anders voor je heb. Ik ben dankbaar dat ik van die God van wonderen nog een stukje leven erbij heb gekregen.”

Het had in één keer klaar kunnen zijn, beseft hij. “Maar God zegt: Ik ben nog niet klaar met jou. En wij mogen samen nog een stukje hier beneden verder leven met elkaar. Dat maakt het zo bijzonder. We zijn stilgezet door Hem, maar mogen verder gaan met Hem.”

Herseninfarct

“Het was heftig om te zien”, blikt Wilma terug op het tweede infarct. “Hij lag aan allemaal toeters, bellen en slangen. Hij kon niks meer en de artsen konden op dat moment ook niks meer betekenen. Het was een strijd op leven en dood, een dubbeltje op zijn kant.”

Ze blikken op een diep dal terug. En toch voelden Arie, zijn vrouw en hun kinderen: we zijn niet alleen. “Op de tweede avond maakte Wilma kennis met de engelen van God. Een verpleger hoorde ons bidden en zei tegen Arie dat hij ook voor hem ging bidden. Hij had een gouden kruisje om zijn nek en liet hem dat zien. Hij zei: er is altijd hoop, hé. Er is altijd een nieuw begin.”

Het maakte diepe indruk op Arie en Wilma. “Als je het hebt over een God van wonderen, dan is Hij in staat om op de juiste manier iemand op je pad te zetten”, vertelt Arie. “Het was een bemoediging. Hiermee zei God: Ik ben er ook.”

Dat wil niet zeggen dat hij er nooit doorheen heeft gezeten. “Op een gegeven moment, toen was ik al thuis, zei ik tegen Wilma: ‘het is klaar, ik stop ermee’. Maar op dat moment had ik mensen om me heen die zeiden: jij kunt wel klaar zijn, maar God is nog niet klaar met jou. Toen hebben we samen een potje zitten janken thuis. Samen hebben we psalm 23 gelezen. Zelfs in diepe duisternis, U bent bij mij. Hoe diep en pikzwart het dal ook is, God is er altijd.”

Muziek

Na zijn verblijf in het ziekenhuis kwam hij terecht in het revalidatiecentrum. Een moeilijke periode waarin hij veel alleen was, door alle bezoekersbeperkingen vanwege de coronacrisis. In die tijd luisterde hij graag muziek, waaronder naar Groot Nieuws Radio. De nummers ‘Houd vol’ van Kees Kraayenoord en ‘Alles komt goed’ van Dwight Dissels maakten veel indruk op hem.

“Juist op de momenten dat ik er doorheen zat, liet God via Groot Nieuws Radio de nummers horen die ik op dat moment het hardst nodig had. Van boven kreeg ik op het juiste moment de oproep: hou vol.”

Herstel

Arie is nog steeds herstellende, met stapjes gaat hij vooruit. Veel gaat nog met moeite, of kan niet meer. “Ik heb de bewuste keuze gemaakt voor dankbaarheid. Vanaf dat moment kijk je niet meer dingen die je niet meer kunt. Dan ben ik dankbaar voor de dingen die ik nog wel kan, in de kracht van de Heer.”

Wat de verwachting is, kan hij niet zeggen. “Medisch gezien laat niemand zich daar over uit. Zelf hebben wij ook geen verwachting. We leven bij de dag. Dag voor dag, voor elke dag hebben we genoeg manna.”

Beluister het gesprek terug: