De geloofsreis van Nelinda Troost: "Ik wist dat het Gods verhaal is, want ik had dit nooit zelf bedacht"

Verliefd op Jezus

Nelinda's geloof begint bij haar oma Neeltje, naar wie ze ook vernoemd is. Een vrouw die altijd zong, altijd voor mensen klaarstond en iedereen die buiten de boot viel bij de familie liet horen. "Op het moment dat ik bij haar op bezoek was, wist ik als kind: oma is verliefd op de Heere Jezus. Dat straalde ze uit en daar vertelde ze over. Met zoveel warmte dat ik ook al van jongs af aan hield van de Heere Jezus."

Vlak voor haar overlijden, toen ze eigenlijk hartstikke doof was,  kon ze tóch zonder gehoorapparaten met de hele grote familie kon praten. Ook toen had ze het over haar Jezus: "Ze heeft iedereen gezegend en op Jezus gewezen. Mijn vader zei: het is net een klein meisje dat op schoolreisje gaat, zo enthousiast was ze om haar Jezus te ontmoeten." 

Geborgen

Nelinda groeide op in een gezin waar het niet altijd makkelijk was. Zo was het financieel soms krap en was haar moeder een periode overspannen. Maar één ding overstijgt dat alles als ze terugkijkt. "Dat warme gevoel van de geborgenheid die ik vond in Jezus, die overstijgt alles."

Die geborgenheid beschrijft ze als het diep in haar vezels voelen dat ze een geliefde dochter is. "Dat helpt me zo in mijn functioneren en in wie ik ben. Je wordt minder afhankelijk van wat andere mensen vinden of wat er van je wordt verwacht."

Het is niet iets wat haar veel werd gezegd in woorden, maar iets wat ze altijd gewoon heeft gevoeld. "Jezus was zo vroeg in mijn leven en ik was me zo bewust van Hem. Ik heb altijd gevoeld: Hij is er en Hij houdt van mij."

Een duwtje van buiten

Nelinda is iemand die al gauw tevreden is. Ze leeft graag in het hier en nu en heeft van nature weinig ambitie om meer of groter te worden. "Dan zou ik niet op de plek zijn geweest waar ik nu sta." Ze is dankbaar voor de mensen die het goud in haar zagen en het uitspraken, want zonder hen was ze nooit in beweging gekomen.

De eerste die dat deed was haar vader. Hij nam haar mee naar de sing-in, een grote interkerkelijke samenkomst in Veenendaal en vroeg haar om mee te zingen. Na vijftien jaar in de organisatie, nam hij een stap terug en zei: "Ik merk dat er iets gebeurt in de zaal als jij iets inleidt. Ik moet een stapje achteruit en jij een stap vooruit." Nelinda deed het, en merkte dat mensen geraakt werden. "Wat mooi dat ik dat hier mag inzetten."

De derde keer

Het spreken kwam daarna stap voor stap. Meerdere mensen bad­den over haar en zeiden dat God iets wilde doen in haar spreken. Maar Nelinda was voorzichtig. "Ik ben niet iemand die de eerste de beste profetie vastgrijpt. Ik laat het landen in mijn hart." Pas toen het voor de derde keer werd uitgesproken, door haar toenmalige voorganger, dacht ze: hier moet ik wat mee.

Ze volgde een cursus bij Henk Stoorvogel, hield haar eerste preek over Ananias, de ongeziene held die Saulus de handen oplegde, en ontdekte dat ze het podium kende maar het spreken nog helemaal moest leren. "Ik begon netjes met een voorbeeld uit mijn dagelijkse leven. Maar dat was veel te lang." Toch raakten mensen. En dat smaakte naar meer.

Eerste vrouwelijke voorganger

Toen Mozaïek0318 het gesprek over het voorgangersschap opende, sloeg Nelinda steil achterover. "Ik zag dat helemaal niet zitten. Dat had bij mij een heel ander beeld." Ze vroeg eerst een andere rol, groeide langzaam naar de tafel toe en merkte daar dat ze iets toevoegde. "In mijn vrouw zijn, in mijn manier van denken en kijken. Ergens merkte ik: er zit wel leiderschap in me."

De beslissing legde ze uiteindelijk neer bij haar man Gerald. "Ik ga deze keuze niet maken. Jij moet hem maken. Als jij ja zegt, ga ik. Als jij nee zegt, ga ik niet." Gerald bad erover en zei: "Als ik zie wat God in jouw leven aan het doen is, hoe Hij jou naar voren aan het schuiven is, zou ik wel gek zijn als ik daarvoor ga liggen." Het kostte hem veel, want hij moest voortaan alleen op pad. Maar hij deed het.

Nooit een geloofscrisis

Door alles heen, kerkscheuringen, een zwaar verlies, een dochter die veel te vroeg geboren werd, heeft Nelinda nooit een geloofscrisis gehad. "Ik heb nooit gedacht: God, waar bent U nou? Hij is gewoon mijn fundament. Hij is mijn alles." Die geborgenheid die ze als kind al voelde bij haar oma, bij haar vader, in de muziek en in het gebed: die is nooit weggegaan.

Nu geeft ze door wat ze zelf heeft ontvangen. Ze ziet jonge vrouwen na de dienst naar haar toe komen, vrouwen die zeggen dat ze door haar iets in zichzelf herkennen. "Als dat met haar kan gebeuren, is er misschien voor mij ook wel een plek in Gods koninkrijk." En net zoals mensen ooit het goud in haar zagen, probeert ze dat nu zelf te doen voor anderen. "Ik zie leiderschap in jou. Ga ernaar, ga ermee aan de gang, ga ervoor bidden."

Benieuwd naar het volledige gesprek met Nelinda? Je kunt de uitzending hieronder terugluisteren!