Ruben Flach: "Genade moest opnieuw een plek krijgen in mijn leven"

Eerst de storm, dan het paradijs

Tien jaar Opwekking waren allesbehalve rustig. Ruben omschrijft die periode als een mix van paradijs, storm en alles daartussenin. Het dieptepunt én hoogtepunt tegelijk was de eerste digitale Pinksterconferentie tijdens Corona. Alles was onzeker, niks ging door en toch besloten ze: deze conferentie kan niet wegvallen.

Ruben: "Ik reed hier naar de studio en zei letterlijk tegen de Heer: U moet het echt regelen, ik heb geen idee. Kijken mensen wel? Doen ze mee? We moesten alles uitvinden." De conferentie trok uiteindelijk honderdduizenden kijkers: "Als je dan ziet hoeveel zegen eruit voortkwam, hoeveel honderdduizenden mensen meeluisterden en meekeken, dan zie je achteraf toch weer iets van een paradijs ontstaan."

Elkaar afrekenen op bijzaken

Maar die periode was tegelijk een dieptepunt. Eunice deelt een fragment uit 2022, waar Ruben op het podium van de Pinksterconferentie staat, biddend voor de kerk in Nederland. Het fragment raakt hem nog steeds: "Wat me raakt, is dat je ontdekt dat wat je dacht met elkaar te hebben, ineens onder druk komt te staan door overheidsmaatregelen of keuzes die gemaakt worden. Dat je dan tegenover elkaar kunt komen te staan."

"Ik had zo gehoopt had dat we als kerk echt zouden leren van die tijd", zegt Ruben. "Maar ik merk dat onze natuurlijke neiging is om terug te gaan naar hoe het was. Misschien moeten we ons nog steeds afvragen: wat hadden we eigenlijk moeten leren?" Wat we dan hadden moeten leren? "Dat eenheid niet betekent dat we allemaal hetzelfde zijn. We moeten opnieuw het gesprek voeren over wat hoofdzaken zijn en wat bijzaken zijn. En dat bijzaken ook echt bijzaken mogen blijven. We rekenen elkaar zo vaak af op bijzaken."

Een vis tegen de stroom in

Hoe Ruben bij Opwekking terechtkwam? Het begon allemaal bij een koffieafspraak met Joop Gankema, de toenmalige directeur. Ruben zei niet meteen ja. Een jaar lang bad hij erover, met een belangrijke voorwaarde: God moest ja zeggen via zijn vrouw. Die bevestiging kwam tijdens een vakantie. Zijn vrouw liep langs een riviertje, zag een vis tegen de stroom in zwemmen en wist het. "God zegt: het voelt als tegen de stroom in, maar je moet het doen."

Na tien jaar wist hij ook dat het einde naderde, opnieuw via een beeld. Drie mensen die elkaar niet kenden, deelden onafhankelijk van elkaar hetzelfde verhaal: een aquarium, een vis bij de ingang en een vis bij de uitgang. Ruben schreef het op, wachtte en besloot vervolgens te luisteren. In 2024 nam hij afscheid als directeur.

Wachten in de woestijn

Na zijn vertrek waren er verwachtingen van buitenaf. Maar zelf had Ruben geen grote ambities: "De makkelijkste manier om Gods wil te ontdekken is om te doen wat voor handen is. Als dat buschauffeur worden is: prima, lijkt me een prima beroep." Maar de stilte die volgde was zwaar. Hij is een doener en een regelaar. En God zette hem stil. "Als Ik jou in de woestijn zet, dan blijf je net zo lang totdat Ik zeg dat je eruit mag."

Hij leerde in die tijd wat rouwen is. Bewust afscheid nemen van een rol die tien jaar zijn leven was.  En wat de woestijn hem uiteindelijk bracht, was anders dan hij verwachtte. Hij mocht een dertienddelige serie over genade maken en iets verschoof. "Ik ben opnieuw tot bekering gekomen. Genade moest opnieuw een plek krijgen in mijn leven.  Wat betekent genade werkelijk? Ik wens ons allemaal toe dat we dat steeds dieper ontdekken. En dat we daardoor ook ruimte maken voor de nieuwe generatie."