Esther zag Gods trouw in de vogels voor haar raam: "Ik geloof dat God mij daarmee liet zien dat het goed zou komen"

Voor Esther gebeurde dat tijdens een moeilijke periode. Na twee knieoperaties bracht ze weken door op de bank. In die periode kreeg een Bijbeltekst uit Mattheüs 6 een bijzondere betekenis. In De Doorgeefbijbel vertelt ze hoe God haar moed gaf door een heel simpel beeld: de vogels voor haar raam.

Van de zorg naar de kleuterklas

Esther werkt als leerkracht op een evangelische basisschool, maar begon haar loopbaan ergens anders. Eerst werkte ze in de gehandicaptenzorg, waar ze kinderen met epilepsie begeleidde. Toen ze zelf kinderen kreeg, bleef ze een tijd thuis. Later besloot ze opnieuw te gaan studeren en maakte ze de overstap naar het onderwijs. Dat werken met kinderen vindt ze nog steeds het mooiste wat er is.

Op een christelijke school ontstaan er bijzondere gesprekken: “Laatst vroeg een kleuter: ‘Juf, waarom heeft de Heere God mij eigenlijk gemaakt?’ Dat is toch geweldig als een kleuter dat vraagt? Dan kun je gewoon zeggen: God heeft jou gemaakt omdat Hij jou zo mooi vindt en omdat Hij jouw ouders blij wilde maken. Dat is heel bijzonder om te mogen vertellen."

Een tekst die precies op tijd kwam

Voor De Doorgeefbijbel koos Esther een gedeelte uit Mattheüs 6. Daar zegt Jezus: “Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren. Het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij?”

Die woorden, en het lied Look at the birds, betekenden veel voor Esther toe ze vorig jaar midden in een zware revalidatie zat. Ze kreeg twee nieuwe knieën en moest een lang herstellen. “Een jaar geleden zat ik midden in mijn revalidatie. Ik ging mijn operatie in met dat lied en werd er rustig van, vol vertrouwen op God.”

Vogels als bemoediging

Tijdens haar herstel kreeg Esther van een collega een bijzonder cadeautje: een felgekleurd vogelvoederhangertje. Ze was er eerlijk gezegd niet gelijk dolblij mee: “Ik dacht: zo fel, daar komen vast geen vogels op af.”

Omdat ze zoveel thuis was, keek ze vaak uit het raam. Tot haar verbazing verschenen er steeds meer kleine bezoekers in de tuin. “Er kwamen constant vogels: staartmezen, pimpelmezen, koolmezen, mussen en zelfs een specht. Ik zag dat echt als een knipoog van God. Zo mooi en zo bijzonder.”

God zorgt, ook nu

De vogels herinnerden haar telkens opnieuw aan de woorden van Jezus. God zorgt voor de vogels, en dus ook voor haar. Dat gaf rust op momenten waarop ze niet wist hoe haar herstel zou verlopen.

Inmiddels gaat het gelukkig veel beter. Ze werkt weer in de kleuterklas en heeft haar revalidatie afgerond. “Ik kan weer ongeveer drie uur lopen en weer werken in de kleuterklas. Dat was mijn doel bij de fysiotherapie.” Terugkijkend ziet ze vooral Gods trouw. “Het gaf me zoveel vertrouwen. Ik geloof dat God mij daarmee liet zien dat het goed zou komen.”