Mirjam van Grieken over Gods stem verstaan: "Ik leerde mezelf steeds meer over te geven aan Hem"

Vragen

Mirjam groeide op in een Hervormde gemeente, ging wekelijks naar de kerk en geloofde in God. Maar toch miste ze iets: "Ik heb altijd al wel, vanaf mijn tienertijd, het gevoel gehad: er is meer. Meer in het leven, meer van God." Tijdens haar belijdeniscatechisatie kwamen er steeds meer vragen omhogen: hoe weet je of Jezus ook echt voor jou is gestorven? Hoe neem je dat wat in Johannes 3:16 nou aan?

Die vragen brachten haar uiteindelijk dichter bij God: "Ik vind vragen stellen echt heel goed en mooi. Twijfels horen ook bij het leven. Juist op die momenten, als het echt moeilijk is, komt het erop aan. Wie is God dan voor jou? Hoe doe je het dan geloven?"

Een bijzondere reis naar Nieuw-Zeeland

Op zoek naar zichzelf en naar meer van God vertrok Mirjam naar Nieuw-Zeeland. Daar ontmoette ze Mary, een vrouw die haar meenam naar een kerk waar ze voor het eerst Hillsong-muziek hoorde en de aanwezigheid van God op een nieuwe manier ervaarde. "Ik voelde daar op de een of andere manier zo de aanwezigheid van God. Ik had zo'n honger, zo'n verlangen naar meer."

Ze las veel in de Bijbel, maakte voor het eerst aantekeningen bij preken en besprak alles daarna met Mary. Uit haar dagboekje van die tijd las ze later terug dat ze leiding van de Heilige Geest ervoer als ze over Jezus sprak met mensen. "Ik schreef: ik ervaar dat ik woorden krijg en dat God me leidt als ik over Jezus wil vertellen."

Een pijl in haar hart

Terug in Nederland was Mirjam veranderd. Ze bleef op zoek naar meer verdieping en vond die bij de vrouwenconferentie. Op de conferentie in 2017 preekte Henk Stoorvogel over het boek Ruth. Aan het einde van zijn preek riep hij vrouwen op om het evangelie te verkondigen. "Meteen nadat hij die zin zei, was het alsof God een pijl in mijn hart schoot en ik instant wist: ja, dit is wat God van me vraagt."

Ze werd warm, kon alleen maar huilen. Haar vriendin kneep in haar hand en zei: dit is voor jou. "Het ontroert me nog als ik eraan denk. Ik was zo overtuigd. Meteen dacht ik: ja, dit is wat God van me vraagt."

Daarna volgde geen grote doorbraak, maar een jarenlange periode van wachten. Ze volgde trainingen, deed een theologische studie aan het Evangelisch College en verdiepte zich in exegese. Maar de deuren bleven dicht. H

Elke keer hetzelfde antwoord

In gebed bleef ze vragen: Heer, wat wilt U nu? En elke keer hoorde ze hetzelfde antwoord. "Ik zal de deuren voor je openen. Ik heb je geroepen." Ondertussen werd de frustratie groter. Ze was alert op elk signaal, elke aanwijzing dat het nu toch zou gebeuren. Als iemand zei dat ze misschien iemand kende die haar kon helpen, dacht ze: nu gaat het gebeuren. En dan gebeurde er niets.

Op een gegeven moment zei ze tegen God: neem het maar gewoon weg. "Ik wil het gewoon niet meer, want het is zo... U legt zo'n verlangen in mij en doet er vervolgens niks mee. Maar het enige wat Hij antwoordde was: Ik zal de deuren openen. Ik heb je geroepen."

Overgave

In 2024 kwam Mirjam in een burn-out terecht. Juist op dat diepste punt in haar leven werd ze gebeld door een ouderling van haar gemeente. Het was in de vakantieperiode en de vervanger van hun predikant had afgezegd. Of zij de preek wilde doen. "Ik was helemaal flabbergasted. Ik zei: ja, tuurlijk." Maar daarna kwamen de twijfels. Wat als het mislukt? Wat gaan ze ervan vinden? Kan ik dit wel? Ze werd boos op zichzelf. "Dan heb ik eindelijk de kans en dan vind ik het eigenlijk zo doodeng."

De ochtend van de preek werd ze wakker met een misselijk gevoel. Ze kreeg geen hap door haar keel en liep naar haar werkkamertje. "Ik knielde neer en ik kon alleen maar huilen. En ik zei: Heer, ik kan het gewoon helemaal niet." Toch ging ze. En toen ze eenmaal op de preekstoel stond, voelde ze het. "Ik kon helemaal vanuit mijn hart preken en voelde ik aan alles: dit is de plek waar ik mag zijn."