Petra Schoen over chronisch ziekzijn: "Ik weet dat God kan genezen, maar Hij doet het gewoon niet. Dat is moeilijk bij elkaar te brengen"

Kwetsbaar zijn maakt je echt

Petra gelooft sterk in de kracht van kwetsbaarheid. Ook in de klas. "Kwetsbare mensen zijn echte mensen. En met echte mensen kun je je verbinden. Als er een muur omheen staat of een masker op, is het lastig om echt contact mee te maken." Ze kiest er daarom bewust voor om haar eigen worstelingen te laten zien, aan haar studenten maar ook aan iedereen die ze tegenkomt.

Dat betekent niet dat je je te pas en te onpas maar kwetsbaar moet opstellen, nuanceert ze. Veiligheid en vertrouwen zijn twee belangrijke voorwaarden. "Maar je kunt soms ook het verschil maken door zelf de eerste te zijn die kwetsbaar is, zonder af te wachten tot het klimaat er helemaal klaar voor is."

Pijnstillers

Zes jaar geleden veranderde Petra's leven plotseling. Ze had een druk bestaan: een gezin, een baan op de hogeschool, een sociale onderneming. Toen kreeg ze opeens veel pijn in haar polsen en handen. "Ik luisterde er niet naar. Ik bleef doorgaan en slikte veel paracetamol." Ze nam zo veel pijnstillers, dat haar lever er overstuur van raakte. Toen moest ze wel naar de dokter. Daar bleek dat ze een vorm van reuma had. "Het was dus niet raar dat ik zoveel pijn had."

Chronisch ziek zijn is vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, maar heeft enorme invloed. Petra heeft goede en slechte periodes, maar één ding is eigenlijk altijd hetzelfde. "Als je chronisch ziek bent, heb je in de ochtend al heel veel strijd geleverd voordat je ten tonele verschijnt."

Wat ben ik waard als ik niets kan doen?

Het zwaarste was voor Petra niet de pijn zelf, maar wat de ziekte deed met haar identiteit. Toen ze echt ziek was, kon ze niets meer. Niet zorgen voor haar gezin, niet werken, niet sociaal zijn. Alleen op de bank zitten: "Toen ontdekte ik dat mijn hele persoonlijke waarde afhing van wat ik bijdraag. Maar wie ben ik dan eigenlijk nog als ik niks kan doen, niks kan betekenen, niks kan bijdragen?"

Die vraag bleek het begin van een bevrijding. Want ze ontdekte dat haar waarde helemaal niet afhangt van wat ze doet. Ze ontdekte dat God van haar houdt, ook als ze niks kan: "Dat ik Gods kind ben en dat ik geliefd ben. Het gaat om de liefde, niet om wat ik allemaal produceer." Het was een pijnlijk proces, geeft ze eerlijk toe. "Het is ook sterven aan jezelf en aan alle beelden die je hebt van wie je zou moeten zijn."

Een God die kan genezen, maar het niet doet

Als pinkstervrouw, zoals ze zichzelf vol trots noemt, gelooft Petra voluit in een God die geneest. Ze heeft het zelf zien gebeuren. En toch bidt ze niet meer om genezing voor haar eigen ziekte. "Ik heb de indruk dat God mij heeft gevraagd of het oké is als ik hier nu mee moet leven." Ze is boos geweest, teleurgesteld, en worstelt er soms nog mee. "Ik weet dat God kan genezen en Hij doet het gewoon niet. Dat is moeilijk bij elkaar te brengen."

Toch is ze op andere fronten wél genezen. De leugen dat ze alleen maar meetelt als ze iets doet, heeft ze bijvoorbeeld losgelaten. En haar geloof is veel sterker: "Ik ervaar God dichterbij dan ooit. Ook in de momenten dat het heel donker was. Ik weet: Hij is er echt bij en Hij laat mij niet in de steek. Dat had ik misschien ook wel niet willen missen."

Benieuwd naar het volledige gesprek met Petra? Je kunt het terugluisteren in de Branstof Podcast. Dat kan via  De Groot Nieuws Radio app, Spotify, of Apple Podcasts!