Wilma Hiller leerde Gods liefde kennen en doorgeven: "Bij Hem is altijd ruimte voor een nieuw begin"

Jezus op LinkedIn

Met de kapper over Jezus praten en bij de wasbak vragen of je voor haar mag bidden: voor Wilma is dat niet de normaalste zaak van de wereld, maar ze doet het toch. Over zulke ontmoetingen schrijft ze op LinkedIn. Dat had ze zelf nooit gedacht. “Als je mij een paar jaar geleden had gezegd dat ik daar verhalen zou delen over wat God in mijn leven doet en hoe ik zijn liefde mag uitdelen, dan had ik je nooit geloofd.”

De eerste keer was spannend. “Ik dacht: ga ik nou echt op LinkedIn, waar iedereen zijn carrièrestappen en zakelijke successen deelt, iets over Jezus vertellen? Wat vinden mensen daarvan? Word ik dan niet uitgelachen?” Daarom schoof ze het een tijd voor zich uit. Tot ze iets besefte. “Jezus is mijn allerbeste vriend. Zo ervaar ik dat, zo beleef ik dat. Maar tegelijkertijd durfde ik mijn allerbeste vriend niet aan mijn digitale vrienden te laten zien. Dat ging schuren. Toen dacht ik: weet je wat, ik ga het gewoon doen.”

Een God die ver weg was

Wilma groeide op in Werkendam, in een reformatorisch milieu. “Als kind was het geloof heel vanzelfsprekend. Op school, in de kerk, bij sport, in de familie en onder vrienden: overal was geloof aanwezig.” Toch had ze als kind vragen. “Enerzijds leerde ik dat God ergens ver weg was en oordeelde. Anderzijds hoorde ik op de zondagsschool verhalen over liefde en nabijheid. Dat voelde soms tegenstrijdig.”

Ze vroeg zich bijvoorbeeld af waarom er zoveel verschillende kerken zijn als we allemaal in dezelfde God geloven. “Mijn ouders hadden daar eigenlijk geen antwoord op.” In haar tienerjaren trok ze een conclusie. “Ik besloot eigenlijk dat God wel bestond, maar dat ik er niet echt bij hoorde. Ik dacht: die bekering waar mensen over praten, dat is iets groots en spectaculairs. En misschien bestaat dat, maar niet voor mij.”

“Wilma, zoek de Heer”

Toen Wilma 23 was, werd haar vader ernstig ziek. “Hij was ongeneeslijk ziek en overleed na dertien weken.” Thuis was al veel gebeurd, en haar beeld van God veranderde niet. Haar vader veranderde wel. “Tijdens het ziekbed van mijn vader werd hij radicaal geraakt door God. Hij kwam tot geloof. Ik vond dat eerlijk gezegd veel te makkelijk. Ik zei zelfs tegen hem: nu ga je dood en nu kom je met God aanzetten? Voor mij hoeft dat niet.”

Twee weken voordat hij stierf, zei hij iets wat ze nooit is vergeten. “Wilma, zoek de Heer. De weg zal je gewezen worden, maar je moet leren luisteren.” Wilma begreep het toen niet. “Nu weet ik dat hij de Heilige Geest bedoelde, maar toen had ik geen idee.”

Naar haar vader kijken door Gods ogen

Hoe kijkt ze nu terug op de ziekte en het overlijden van haar vader? “Met genade. Maar dat is een proces geweest.” Na zijn dood kwamen er dingen uit het verleden naar boven waar ze niets meer mee kon, omdat hij er niet meer was. “Ik ben boos geweest.”

Tot ze tijdens haar werk iets bijzonders voor zich zag. “Ik zag ineens als het ware mijn vader voor me. En ik keek naar hem door Gods ogen. God liet mij zijn eenzaamheid zien. Dat raakte me diep. Toen besefte ik dat mijn vader ook een kind van God was.” Dat bracht ook heling voor haarzelf. “Ik geloof dat God nooit een punt zet waar mensen zelf een punt zetten. God zet altijd een komma. Bij Hem is altijd ruimte voor een nieuw begin.”

Een psalm die ze was vergeten

Ook Wilma zelf ging door een donkere periode. “Door alles wat er thuis gebeurde ontwikkelde ik een eetstoornis. Daar heb ik ongeveer vijftien jaar mee geworsteld. Ik ben opgenomen geweest in klinieken.” Tijdens een weekendverlof zag ze het leven niet meer zitten. “Ik heb toen een poging gedaan om uit het leven te stappen. Die avond zong ik Psalm 68 vers 10.”

Daar dacht ze toen niet bewust over na. “Het was een psalm die ik vroeger moest leren op school.” Jaren later, nadat ze tot geloof was gekomen, zat ze in de auto en stelde ze God een vraag. “Waarom was U er toen niet? Waarom was U er niet in al die ellende?”

Toen liet God haar dat moment weer zien. “Ineens wist ik weer welke psalm ik toen had gezongen: Hij kan en wil en zal in nood, zelfs bij het naderen van de dood, volkomen uitkomst geven. Toen besefte ik: God was daar wel. Hij was er altijd geweest.” Ze zette haar auto aan de kant. “Ik heb verschrikkelijk gehuild. Dat was misschien wel een van de meest intieme momenten met God die ik ooit heb gehad.”

Door gewone mensen heen

Heeft Wilma geleerd om zulke gesprekken over Jezus te voeren? “Nee, ik denk eigenlijk niet dat het een talent is. Ik geloof dat God dat voor ieder van ons bedoeld heeft.” Een boek dat veel voor haar betekent, is Bidden als een monnik, leven als een dwaas. “Daar staat iets in wat mij enorm raakt. Wij zijn allemaal onbelangrijke mensen die God het voorrecht geeft om met Hem samen te werken.”

God kijkt volgens haar niet naar wat je kunt laten zien. “God kijkt niet naar onze cv’s, diploma’s of prestaties. Hij kijkt naar onze littekens. Door de wonden van Jezus zijn wij genezen. En vanuit onze eigen wonden mogen wij iets van die genezing doorgeven aan anderen.”

Sinds ze weet dat ze een geliefd kind van God is, is haar leven veranderd. “Het gaat steeds minder om mij. Mijn verlangen is juist gegroeid om iets van Gods liefde zichtbaar te maken voor anderen. En dat vind ik nog steeds spannend. Maar ik geloof dat God ervoor kiest om door gewone mensen heen zijn Koninkrijk te bouwen. Hij kiest ervoor om met jou en mij samen te werken.”

Gods liefde delen met iedereen is niet alleen iets dat ze privé doet, het is ook haar werk.Ze is relatiemanager bij de EO. Benieuwd hoe ze daarin Gods liefde deelt? Luister dan het hele gesprek bovenaan dit artikel terug!