Hans Euser ontdekte hoe mooi een kerk met verschillende culturen is: "Je ziet meer van Gods schoonheid"

Opgroeien in een witte wereld

Hans groeide op in een heel Nederlandse omgeving. “Nederlandse vrienden, een Nederlandse kerk, een Nederlandse straat. Een puur Hollands plaatje, zou je kunnen zeggen.”

Zijn blik op andere culturen was toen verre van positief. Naast zijn mavo stond een school met veel Turkse en Marokkaanse leerlingen. “Elk jaar waren er botsingen tussen die groepen en onze groep. Ik deed daar volop aan mee." Ze noemden dat natuurlijk niet discriminatie, maar achteraf gezien was het dat wel.

Een hand op zijn schouder

Dat veranderde door een preek in de Pauluskerk in Dordrecht, waar hij elke zondag zat omdat zijn ouders dat verwachtten. Van de preek zelf begreep hij niet veel, maar één voorbeeld bleef hangen. De dominee vertelde over een vader die zijn hand op de schouder van zijn zoon legde als die de deur uitging, zodat de zoon wist dat hij altijd thuis mocht komen. “Zo is het ook met jou en God,” zei de dominee. “Zijn hand ligt op jouw leven.” Maar de zoon stond wel met zijn rug naar zijn vader toe, en dat herkende Hans. “Ik ging wel naar de kerk, maar ik had eigenlijk niets met God.”

De dominee zei: “Draai je eens om en kijk van wie die hand is.” Hans draaide zich niet letterlijk om, maar er gebeurde iets in zijn geest. “Ik ontmoette als het ware de ogen van Jezus. Zo vol liefde. Ik werd overweldigd door Gods goedheid. De tranen stroomden over mijn wangen.” Die avond bad hij voor het eerst echt. “Ik bad: Heer, ik zou hier zo graag met iemand over willen praten.” Toen kwam zijn vader naar boven met een vraag over de preek, wat hij normaal nooit deed. “We hebben tot diep in de nacht zitten praten. Ik zei: ik wil geen vogelbioloog meer worden. Ik wil evangelist worden.”

Anders kijken naar mensen

Het veranderde ook hoe hij naar andere mensen keek. De volgende ochtend liep hij met zijn broertje de wijk in om kranten te bezorgen. Een paar jongens met een migratieachtergrond vroegen of hij wilde helpen een auto aan te duwen. “Ik zette mijn fiets tegen de muur en ging helpen. Mijn broertje keek me aan en zei: wat is er met jou gebeurd? Toen kon ik vertellen wat Jezus in mijn leven had gedaan.”

Dezelfde droom in dezelfde nacht

Toen Hans en Carolien in Bloemhof kwamen wonen, vroegen ze zich af hoe ze konden bijdragen aan de bloei van de wijk. “Daar hebben we ongeveer anderhalf jaar de tijd voor genomen. We hebben met allerlei mensen gesproken, gebeden en gebedswandelingen gemaakt.”

In november 2018 gebeurde er iets bijzonders. “We kregen allebei in dezelfde nacht exact dezelfde droom.” Ze zagen een huiskamer voor de buurt, met gele markiezen, een tafel met buurtbewoners, een vitrine met taartjes en een kapster die klanten knipte. Dat pand lag vijf huizen verderop, waar op dat moment echt een kapster zat.

Ze gingen met haar praten, en het bleek dat ze al tien jaar huurde en wilde stoppen. “Een paar weken later zaten we bij haar thuis op de bank en vertelden we haar over die droom. Toen vertelde zij dat haar zus eerder al tegen haar had gezegd: waarom vraag je Hans en Carolien niet? Misschien kunnen zij iets met die plek.” Zo ontstond Blend.

Zaak, zorg en zingeving

Blend is een koffiezaak, kledingwinkel en kapsalon. “Wij noemen het een mix van zaak, zorg en zingeving. De zaak is koffie, kleding en de kapsalon. De zorg bestaat uit sociale activiteiten, maaltijden en open podia. En zingeving vormt het spirituele hart.” Er komen mensen binnen met een bon van de voedselbank of via de daklozenopvang, voor bijvoorbeeld een gratis knipbeurt. “Door aandacht te geven, koffie te schenken en een kledingstuk mee te geven, hoor je ook hun verhalen. En daar zit vaak veel gebrokenheid achter.”

Vrij snel vragen mensen waarom ze dit doen. “Dan vertellen we over de droom, of we wijzen naar het schilderij van Rembrandts verloren zoon dat in Blend hangt. Zo ontstaan gesprekken over het leven, en vaak ook over geloof.” Elke dinsdag zijn er tafelgesprekken met een maaltijd, en op zondag is er kerk in de koffiezaak.

Geen succesverhaal

Of het samenkomen van verschillende culturen altijd goed goed? Nee, zegt Hans meteen. “Dan begrijp je elkaar niet. Of er ontstaat ruzie. Een interculturele gemeenschap is niet automatisch een succesverhaal.”

Wat helpt, is vragen stellen. “We vullen heel veel in vanuit onze eigen cultuur. Maar dat hoeft niet te kloppen. Dus het helpt enorm om simpelweg te vragen: waarom doe je dat zo?” Daar hoort bescheidenheid bij. “Als je denkt dat je alles al weet, kom je in een interculturele context niet ver.”

Meer kleur in de kerk

Waarom is een interculturele kerk belangrijk? Hans vindt dat je het woord eigenlijk niet eens nodig hebt. “De kerk is van nature al een verzameling van heel verschillende mensen.” Hij wijst op Petrus, die bij Cornelius thuiskwam en eerst nog zei: “U weet dat het een Jood niet betaamt om het huis van een heiden binnen te gaan.” Hans: “Niet bepaald de beste openingszin. Maar uiteindelijk ontdekt hij dat Gods Geest daar ook werkzaam is.” Die ontdekking deed Petrus in de ontmoeting met iemand die anders was dan hijzelf. “Dus als mensen mij vragen hoe je hierin groeit, is mijn antwoord: ga relaties aan met mensen die anders zijn dan jij.”

Wat de kerk te winnen heeft, vergelijkt Hans met een kasteel in de nacht. “Je komt aan op je vakantiebestemming en ziet eigenlijk niets. Dan gaat er één schijnwerper aan en zie je een toren. Dan gaan er nog drie lampen aan en ineens zie je veel meer van het gebouw.” Zo werkt het ook met God. “Als je Hem alleen bekijkt vanuit één cultuur, zie je echt iets van zijn schoonheid. Maar het blijft beperkt. Wanneer mensen uit verschillende achtergronden samen God aanbidden, ga je meer zien van wie Hij werkelijk is.”

Wil je meer horen over het verhaal van Hans? Luister dan het hele gesprek terug in de Branstof Podcast. Dat kan bovenaan dit artikel, via  De Groot Nieuws Radio app, Spotify, of Apple Podcasts!