Wim Bevelander: "Ik ben zó dankbaar dat God kan bevrijden, maar soms moet je wel op je knieën"

Nieuwe uitdagingen in een nieuwe levensfase

Na jaren werken in het onderwijs is zijn leven minder strak gepland, maar stilzitten doet hij niet. Hij staat uiterlijk om half negen op, plant uitstapjes met zijn vrouw Anneke en pakt spontaan optredens of huiskamerconcerten aan. “Als ik niets plan, ga ik een hele dag lummelen. En daar word ik niet vrolijk van.”

Juist nieuwe uitdagingen geven hem energie. Zo verzorgde hij onlangs een avond over Henri Nouwen, waarvoor hij zich opnieuw moest verdiepen en veel las. “Dat heb ik nodig. Iets dat me tot daden aanzet.”

Honderdvijftig liedjes

Nieuwe liedjes schrijven doet Wim op dit moment niet. Niet omdat zijn inspiratie verdwenen is, maar omdat hij voelt dat hij al zo veel heeft gezegd. “Ik heb zo’n honderdvijftig liedjes geschreven. Daarin heb ik mijn ei wel kwijt.” Toch droomt Wim ervan om ooit met mede-muzikant een project te starten en samen het land door te trekken met een nieuw programma.

Ondertussen vindt hij inspiratie op hele nieuwe plekken. Hij geeft bijvoorbeeld taalles tijdens een buurtmiddag van de kerk. Dat levert bijzondere gesprekken op. “Iemand vroeg wat het verschil is tussen iets onthouden en je iets herinneren. Toen zei ik: onthouden is alsof je het in een doosje stopt. Herinneren is dat je het doosje weer opendoet.”

Vijftig jaar huwelijk

Een hoogtepunt is het jubileum dat hij en Anneke onlangs vierden: vijftig jaar getrouwd. Dat vierden ze met een feest vol muziek van familie en vrienden, optredens van gospelmuzikanten en een bijzonder moment waarop hun kleindochters Make You Feel My Love zongen. “Het was hele leuke avond met met vrienden, familie en kennissen."

Tijdens het feest las Wim ook een oud gedicht voor dat hij als negentienjarige voor Anneke schreef. Hij vertelde eerlijk hoe jaloezie vroeger bijna hun relatie onder druk zette. "Ik weet nog dat we verkering kregen en ik zei: “Ik weet niet of ik dat wil, ik vind het ingewikkeld om me te binden.” Maar na een jaar was ik zo verkikkerd op haar dat ik jaloers werd."

Bevrijd van jaloezie

Jaloezie kan gezond zijn, maar ook destructief. "Ik realiseerde me dat mijn jaloezie ongezond werd. Dus schreef ik gedichten: over dat zij een bloem is, dat ik haar bewonder, haar geur prachtig vind, maar dat ik haar wilde beschermen, alsof ik een glazen stolp om haar heen wilde zetten. Maar dan gaat de bloem dood. Dat besefte ik. Ik was bezig haar te verstikken. Zo kon de relatie niet leven."

In die tijd heeft Wim veel gebeden: "Ik bad: 'God, wilt U mij alsjeblieft bevrijden van deze jaloezie?' En ik kreeg het gevoel dat Hij zei: 'Dan wil Ik je helpen, maar dan moet jij aan degene die jij het meest als ‘gevaar’ ziet, vertellen dat je jaloers bent.' Dat heb ik gedaan. Ik verwachtte een heel verhaal, maar hij zei alleen: “O.” Dat was het."

"Ik had gedaan wat ik voelde dat de Heilige Geest vroeg", vertelt Wim. "En later merkte ik ineens dat ik echt bevrijd was van die ongezonde jaloezie. Als dat niet gebeurd was, hadden wij nooit vijftig jaar huwelijk gehaald. Dan was het kapot gegaan. Ik ben zó dankbaar dat God kan bevrijden, maar soms moet je wel op je knieën."

Wil je het hele gesprek met Wim terugluisteren? Dat kan hieronder!