Daniël en Mirjam Krol over het verlies van hun zoon: “We laten elkaar en God niet los”

⚠️ Triggerwarning: in dit gesprek gaat het over zelfdoding.
Heb je zelf gedachten aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Bel 113 of 0800-0113, of kijk op www.113.nl. Je staat er niet alleen voor! 🧡

Een jongen die je niet snel vergeet

Als Daniël en Mirjam over Yoran praten, beginnen ze te stralen. De energie en vrolijkheid van hun zoon, was bizjonder. Daniël vertelt: “Yoran had altijd een mooie twinkeling in zijn ogen. Sterretjes en een lach op zijn gezicht. Zelfs als hij fanatiek hardliep en compleet stukging op de vijf kilometer, had hij nog steeds die lach, omdat hij zo genoot. Ik zeg vaak: hij vulde de ruimte als hij binnenkwam, met zijn vrolijkheid en zijn aanwezigheid.”

Ook Mirjam ziet hem zo voor zich. “Gedreven, vol plannen tot de laatste dag. Hij wilde graag een fatbike, maar eigenlijk ook wel een zeilboot. Dat wisselde om de paar maanden, en dan verdiepte hij zich echt tot in detail. Hij was echt een ondernemende jongen.” Het zijn beelden van een jongen die vol in het leven stond en juist daarom zo gemist wordt.

Van 'vermist' naar 'overleden'

Yoran verdween eind 2023. Pas twee jaar later werd zijn voet gevonden. Mirjam legt uit hoe moeilijk het was om woorden te geven aan wat er gebeurde. “We hadden al weken dat we zeiden: het is heel verwarrend. We konden heel moeilijk woorden geven aan de nieuwe situatie. Je zegt natuurlijk ruim twee jaar lang: hij is vermist.”

Toen er uiteindelijk officieel duidelijkheid kwam, veranderde alles opnieuw. “Je bent al twee jaar gewend aan het missen van hem, maar dan ga je opeens van ‘vermist’ naar ‘overleden’ en sta je bij een kist. We wisten eigenlijk wel: hij komt niet meer aanlopen. Maar toch zeiden we al die tijd bewust ‘vermist’, omdat dat ook officieel zo was.”

Verdriet en dankbaarheid naast elkaar

Na de vondst, kon er ook eindelijk een begrafenis plaatsvinden. Die dag bracht een wirwar aan emoties met zich mee. Daniël vertelt hoe die gevoelens door elkaar liepen. “Het brengt heel veel emoties weer terug die je eerder hebt gevoeld, maar dan op een andere manier. En ook een stukje dankbaarheid dat je hem toch kunt begraven.”

Hij beschrijft hoe tegenstrijdig het voelt. “Het is heel verwarrend in je hoofd: aan de ene kant ben je superverdrietig en zit je weer diep in de rouw, en aan de andere kant ben je dankbaar dat je een begrafenis mag hebben en een plek hebt waar je naartoe kunt.” Dat dubbele blijft. “In je hoofd weet je dat hij er niet meer is. Maar in je hart wil je hem zo graag bij je houden. Dat is de dubbele werkelijkheid waarin je leeft.”

Genade zo oneindig groot

Tijdens de begrafenis was er één moment dat er voor hen uitsprong. Daniël vertelt: “Aan het begin van de dienst zongen we met elkaar Genade zo oneindig groot, de Nederlandse versie van Amazing Grace. Dat je dat met alle aanwezigen mag zingen dat God nog steeds genadig is, ook in pijn en moeite ja als ik eraan terugdenk, krijg ik weer kippenvel.”

Ook Mirjam kijkt daarop terug met een diep besef. “Ondanks de pijn, het verdriet en de honderd vragen hebben wij altijd ervaren dat God er wíl zijn in die pijn, midden in die storm.”

Houvast in de donkerste nacht

Al in de eerste nacht van de vermissing gebeurde er iets waarin ze die aanwezigheid ervaren. Daniël vertelt hoe hij op de brug stond waar Yorans fiest was gevonden: “Terwijl ik dat heftige water in keek, die kolkende massa, voelde ik in mijn hart een stem die sprak: Daniël, Ik laat je niet los. Ik ben bij je.”

Die stem klonk midden in een diepe wanhoop. “En tegelijk voelde ik een soort vrede, terwijl ik die woeste waterpartij in keek en wist: ons leven gaat nooit meer hetzelfde zijn. Het was heel onwerkelijk. En tegelijk gaf het vertrouwen: wat er ook gebeurt, je hoeft dit niet alleen te doen. We gaan hier met elkaar — en met God — doorheen komen.”

Woorden die blijven dragen

Daniël weet het moment dat hij zijn gezin weer ziet na de vondst van Yorans fiets nog heel goed:  “Ik kom thuis, gooi mijn fiets de tuin in omdat ik zo snel mogelijk naar binnen wil, ren naar binnen en Mirjam staat daar vlakbij de deur. We vallen elkaar om de hals. Op dat moment zeiden we tegen elkaar: “We laten elkaar niet los en we laten God niet los.”

Wie het als eerste zei, weten ze niet meer. Maar de woorden bleven al die jaren bij hen. “We hebben ons er wel aan vastgeklampt. En dat is ook waarom we kunnen zingen: Genade is oneindig groot. Want we ervaren dat als een stuk genade van God."