Zwanger op je zestiende en toch kiezen voor het leven: het verhaal van Charissa

‘Het is vooral heel leuk en mooi’

Charissa is zelf nog heel jong, maar toch heeft ze al de verantwoordelijkheid van het moederschap. Hoe dat is? “Ja, bijzonder", zegt Charissa. "Soms ook wel zwaar, maar het is vooral heel leuk en mooi.” Vooral de kleine momenten met dochtertje Liva betekenen veel voor haar. “De gewone momentjes, dat ze naar je lacht. Gewoon lekker met haar knuffelen. En gewoon moeder zijn.”

Toch is het niet altijd makkelijk. “Bijvoorbeeld als ze heel hard huilt en je niet meer weet wat je moet doen. Maar dan heb ik oma natuurlijk, die helpt me.” Charissa woont samen met Liva nog thuis. Daphne: “We hebben een grote boerderij, dus ruimte genoeg. Charissa heeft een grote kamer met een eigen wastafel en daaraan vast zit een kinderkamer.”

Druk van buitenaf, bevestiging van binnen

Charissa is zestien als ze ontdekt dat ze zwanger is. “Ik werd niet meer ongesteld. Eerst dacht ik nog dat dat kon komen doordat je jong bent en dat het soms niet helemaal gelijk loopt.” Toch besluit ze een test te doen. “Ik dacht wel: het zou zomaar kunnen dat ik zwanger ben. Ik was ’s ochtends ook heel erg misselijk.”

Als ze de uitslag van test ziet, is het meteen duidelijk. “Ik dacht: wat nu? Maar ik wist eigenlijk meteen al dat ik het wilde houden.” Voor haar was abortus geen optie. “Ik wist dat mijn ouders het niet goed zouden vinden en dat God het ook niet goed vindt om een abortus te doen. Voor mezelf wist ik gewoon: je moet het houden.”

Niet iedereen in haar omgeving dacht er hetzelfde over. “Andere mensen zeiden dat ik een abortus moest doen. Dat gaf wel een beetje paniek.” Toch verdween dat gevoel al heel snel en voelde ze rust.

Moeilijk om te vertellen

Charissa vertelde hetniet meteen aan vriendinnen. “Ik wilde het eerst nog even voor mezelf houden. Maar ja, dan ga je er wel mee zitten.” Uiteindelijk besloot ze het met één iemand uit de kerk te delen. “Ik voelde me heel erg thuis bij haar. Ik wilde het iemand vertellen en het liefst een volwassen iemand, omdat die ook een beetje weet wat je nu kunt doen.”

Haar moeder vond ze op dat moment nog een te grote stap. “Je bent bang voor de reactie. Ik wist wel dat mijn moeder het niet zou willen. Tuurlijk, ze zou even boos zijn, maar ik wist ook dat ze me zou helpen. Toch is die stap spannend: hoe gaan ze reageren?”

Geen oordeel, maar gebed en bevestiging

De reactie van de mevrouw met wie ze het nieuws deelde, was voor Charissa een grote opluchting. “Ze was totaal niet veroordelend. Ze vroeg vooral: wat wil je nu doen? En we gingen ervoor bidden."

In dat gesprek werd uitgesproken wat Charissa diep vanbinnen al voelde. “Ze zei ook: God wil denk ik dat je dit kindje houdt. God geeft leven, dus God heeft dit kindje in jou gemaakt. Ze zei dat zij het zou houden. Daarna hebben we gebeden en veel geknuffeld.” Voor Charissa was dat een duidelijke bevestiging om te kiezen voor het leven van haar kindje.

Bovennatuurlijke vrede

Even later deelt Charissa het nieuws ook met haar moeder. Daphne schoot gelijk ine een actiestand: "Oké, wat moeten er allemaal gebeuren en wat zijn dan de wegen om te bewandelen.” Tegelijk voelde ze ook gelijk een rust. Die rust herkent ze als iets wat niet uit haarzelf kwam. “Ik denk dat dat een rust is die God alleen kan geven. Zijn vrede, zijn bovennatuurlijke vrede.”

De vragen kwamen later pas. “Je kan je kinderen voorleven en op een gegeven moment hebben ze een leeftijd dat ze zelf keuzes maken. Ik denk ook hoe God naar ons kijkt en Hij zijn Zoon gegeven heeft, Jezus, uit genade voor ons.”

Dat perspectief wil ze ook doorgeven in haar gezin. “Je mag fouten maken en daar leer je ook weer van. Daar mag je vergeving voor vragen en daar groei je ook van.” Wat haar daarin draagt, is opnieuw diezelfde vrede. “De vrede van God die boven al het verstand gaat. Ja, dat is ontzettend mooi.”

Kiezen voor het leven

"We zijn niet perfect en we zondigen allemaal", zegt Daphne.. God heeft het mooi bedoeld binnen een huwelijk, omdat je daar meer klaar voor bent. Dat denk ik.” Die overtuiging neemt niet weg dat het soms zoeken is. “Het is supermooi om te kiezen voor het leven. Daar ben ik honderd procent van overtuigd. Het is niet altijd makkelijk, want wij hebben ook onze struggles. Soms denk je: hoe moeten we hier nu weer mee omgaan?”

Die struggles zitten vaak in hele praktische dingen. “Bijvoorbeeld dat Charissa thuis kwam te zitten en je toch een dagritme wilt, ook voor het kind. Hoe begeleid je haar daarin? Of dat de relatie uitging en je denkt: Heere God, hoe komen we hier doorheen en hoe kunnen we haar ondersteunen? Maar we hebben ervaren dat God er altijd was en dat Hij gaf wat we nodig hadden, ook in de moeilijke periodes.”

Deel je verhaal

Wat Daphne andere ouders zou willen meegeven, is precies dat vertrouwen. “Wij hebben ervaren dat God er altijd was en dat we dit niet uit onszelf hadden gekund, maar met Hem. Dat alles mogelijk is.”

Ook Charissa heeft een duidelijke boodschap voor meiden die in dezelfde situatie zitten. “Het komt goed, het gaat je lukken en God is bij je. Altijd. Zoek vooral hulp bij andere mensen. Houd het niet voor jezelf, maar maak het openbaar. Dat helpt echt. Dan kun je er samen met andere mensen over praten en dat lucht je hart op. Dan kun je er weer tegenaan.”